ایران : حوصله ت سر رفته یا... ناراحتی ؟

بیژن : هیچکدوم . فک کنم عادت ندارم.

-          به این نوع ادبیات؟

-          نه،اتفاقا ادبیاتو دوس دارم.

-          چه عالی.اولین افسری هستی که میبینم به ادبیات علاقه داره.درست برخلاف پدرم.

-          از پدرم به ارث بردم.

-          ادیبه؟

-          روزنامه نگار.اما الان چاپچیه. از دوستای نزدیک دهخدا و نفیسی.

-          چه جالب. این گروه درست مقابل اونا قرار دارن.بیشتر رفرمیستای جوونن. 

-          کسی جای کسی رو تنگ نمی کنه. هر که درباره ی درد و رنج مردم بنویسه قابل احترامه.

-          پس با این نوع ادبیات آشنایی.

-          راستش نه ، من بیشتر شاهنامه می خونم.

ایران با خنده گفت : حتما بیژن و منیژه؟

بیژن م خندید : نه ، رستم و سهراب.هر وقت به سهراب کشون می رسم بغضم می گیره.احساس می کنم خنجر رستم تو پهلوی من فرو می ره.

-          حالا که اینقد خوب با شعر کلاسیک آشنایی نظرت راجع به این شعری که من می خونم چیه ؟

" مرا دوست بدار ، ای دل مهربان .حتی برای انسانی ناسپاس . حتی برای موجودی شریر . زیبایی گذران پاییز یا شکوه خورشید غروبگاهی باش. بگذار سر بر دامنت نهم و حسرت تابستانی نورانی را از فروغ ملایم پاییز گیرم. مرا دوست بدار ."  خودم ترجمه ش کردم.

سیب توی دستش رو  پرت کرد هوا و گرفت و گرفت طرف بیژن : این سیبم برای شما .

بیژن سیب رو گرفت و پرت کرد هوا و باز گرفت.